Religia jednego Boga
W XVIII wieku przed nasza erą Mezopotamię zamieszkiwało niewielkie plemię hebrajczyków, nazywanych w późniejszych czasach Izraelitami. W przeciwieństwie do innych ludów starożytnych izraelici wierzyli tylko w jednego boga- Jahwe. I właśnie tylko jemu jednemu cześć. Wierzyli również, że bóg obiecał im przekazać we władanie krainę w Palestynie. Gdy o obietnica Boża została spełniona hebrajczycy porzucili koczowniczy tryb życia i zajęli się rolnictwem. Z czasem utworzyli silne państwo ze stolica w Jerozolimie. Jednym z jego wybitnych władców był król Salomon. Za jego czasów wzniesiono świątynię, w której przechowywano Arkę Przymierza, w której znajdowały się kamienne tablice z dziesięciorgiem przykazań Bożych. Żydzi wierzyli również, że otrzymał je Mojżesz od samego Stwórcy. Nakazywały one czcić tylko jednego boga, nie wzywać imienia tego Boga nadaremno, przestrzegać ustalonych świąt, czcić rodziców, nie zabijać, nie dopuszczać się cudzołóstwa, nie kraść, nie kłamać jak również nie pożądać cudzej żony oraz własności. Przykazania i przepisy religijne żydów zostały zapisane w księdze nazywanej biblią. Oprócz praw religijnych zawiera ona również wiele wiadomości z dziejów Izraela. Dlatego biblię traktuje się jako nie tylko świętą księgę, ale również jako ważne źródło historyczne.